कविता: दमयन्ती

मलाई आज समयले बोलाएको हो
त्यो विषम परिस्थितिले
आफ्नो गोरेटोमा हिँडाएको हो
र म हिँडेको हुँ
त्यही समय र परिस्थितिको
एउटा दास बनेर

दमयन्ती
तिमी तिम्रो सत्मार्गमा हिँडिरहेकी छौ
जिन्दगीको
उकाली ओराली गर्दै
लेक, बेसी, भिरपाखा, खोला र नदीहरू
तिमीलाई हेरिरहेका छन्
त्यो शीतल वर पिपलको चौतारीमा
म पवन बनेर
तिमीलाई शीतलता दिइरहेको छु
बस तिमी जाऊ
तिम्रो कर्तव्यको बाटो हुँदै
तिम्रो गन्तव्यमा

जहाँ
तिमी र तिम्रो मनको आँगनमा
माया, प्रेम र ममताको
सुन्दर पुष्प बनेर फुलिरेको हुनेछु
गुलाफ बनेर मुस्कुराउने छु
चमेली र मालतीझैँ
मगमग सुवास छरिरहेको हुने छु
केवल
तिम्रो खुसीको लागि

यदी अर्को जन्म सत्य हो भने
अर्को जन्ममा
उही
चेदी, खोला, सरोवर र जङ्गलको बाटो हुँदै
फेरि तिम्रो नल बनेर आउने छु
जहाँ
भोलि तिमी र म
जिन्दगीको नयाँ यात्रा सुरु गर्ने छौँ

हाँस्ने छौँ
खुसीले रमाउने छौँ
माया अनि पिरती साट्दै
एक अनुपम
नयाँ जिन्दगी बाँच्ने छौँ !!

– आर्त अकुलीन