फाटेको कट्टुमा स्कुल धाउने अनिल, आज ४ लाख तलब बुझ्ने इन्जिनियर

गुल्मी: भनिन्छ, समय सधैँ एकैनास रहँदैन। तर, समय बदल्न कति सङ्घर्ष गर्नुपर्छ भन्ने जिउँदो उदाहरण हुन्- गुल्मीका २८ वर्षीय अनिल खत्री। हिजो कापी-कलम किन्ने पैसा नहुँदा धुरुधुरु रुने ती बालक, आज विश्वकै प्रतिष्ठित कम्पनीमा सफ्टवेयर इन्जिनियरका रूपमा मासिक ४ लाख रुपैयाँभन्दा बढी तलब बुझ्ने सफल युवा बनेका छन्।

अभावको भुमरी र सङ्घर्षका ती दिन

गुल्मीको इस्मा गाउँपालिकास्थित रामकोटमा अनिलको बाल्यकाल चरम अभावमा बित्यो। बुबा बिरामी भएर भारतमा थिए भने घरमा वृद्ध हजुरआमा मात्र। खेतीपाती गर्न सक्ने अवस्था थिएन। स्कुल ड्रेस फेर्न नसकेर फाटेको कट्टु (जाँगे) लगाएर स्कुल जानुपर्ने बाध्यता थियो। गाउँमा पढाउन नसक्ने अवस्था आएपछि उनलाई भारत पठाइयो। तर, त्यहाँ पनि सुख थिएन; हण्डर र ठक्कर खाँदै उनले आफ्नो शिक्षालाई निरन्तरता दिइरहे।

“त्यो बेलाको दुःख सम्झिँदा अहिले पनि मुटु चसक्क हुन्छ। तर, आज नातिले नाम र दाम दुवै कमाउँदा मलाई संसारकै खुसी मिलेको छ।” – हुमकला (अनिलकी हजुरआमा)

मिहिनेतको फल: कानपुरदेखि साउदीसम्म

मिहिनेतको फल ढिलो तर मीठो हुन्छ भन्ने भनाइ अनिलको जीवनमा चरितार्थ भयो। भारतको कानपुर इन्स्टिच्युट अफ टेक्नोलोजीबाट कम्प्युटर साइन्समा स्नातक गरेपछि उनको जीवनले नयाँ मोड लियो। आफ्नो सीप, लगनशीलता र अनुशासनका कारण उनी छिट्टै ठूला कम्पनीको नजरमा पर्न सफल भए।

अन्ततः उनले साउदी अरबको प्रतिष्ठित कम्पनी ‘मर्सुल’ (Mrsool) मा सफ्टवेयर इन्जिनियरको अवसर पाए। यो सफलता उनको र उनको परिवारको लागि कुनै सुन्दर सपनाभन्दा कम थिएन।

देशमै केही गर्ने हुटहुटी

हालै कुल पूजाका लागि आफ्नो जन्मथलो गुल्मी आएका अनिल अहिले मासिक करिब ४ लाख नेपाली रुपैयाँ (साढे २ लाख भारु) कमाउँछन्। विदेशमा पैसा र प्रतिष्ठा दुवै कमाए पनि उनको मन भने स्वदेशमै अडिएको छ। विशेषगरी काठमाडौंका मेयर बालेन शाहको कार्यशैलीबाट प्रभावित भएका उनी, भविष्यमा नेपालमै फर्केर सफ्टवेयर र प्रविधिको क्षेत्रमा केही नयाँ गर्ने लक्ष्य राख्छन्।

“सुरुमा त १०-१५ हजारको जागिर खान पाए हुन्थ्यो भन्ने मेरो सोच थियो। तर मेरो सङ्घर्ष र बुबाको साथले मलाई यहाँसम्म पुर्‍यायो। अबको मेरो सपना भनेको नेपालमै फर्केर प्रविधिको क्षेत्रमा योगदान दिने हो।” > – अनिल खत्री

प्रेरणाको स्रोत

अनिलको यो कथाले एउटा स्पष्ट सन्देश दिन्छ— गरिबी र अभाव प्रगतिका बाधक होइनन्, बरु अघि बढ्ने प्रेरणा हुन्। एउटा दुर्गम गाउँको सामान्य युवाले आफ्नो क्षमता विश्व बजारमा प्रमाणित गर्न सक्छ भने, लगनशीलता र अनुशासन भए असम्भव केही छैन।