स्मृतिमा बैकुण्ठबहादुर चन्द…..

२०३९ साल तिरको कुरा हुनु पर्छ । म सानै थिएँ । घर मुस्कोटबाट रातचौर हुँदै अर्खलेको उकालोमा असिना पसिना हुँदै आउँदै थिएँ । त्यति बेला अर्खलेको चौपारी नजिकै साईली माईली भन्नेको चिया पसल थियो । 

  उसिनेका अण्डा पहेलुपर पारेर राखेका थिए ।  देखेर खुब थुक  निले  । साथमा  पैसा त्यस्तै पाँच मोर जति  थियो होला  । बाउ बुढाको उर्दि थियो  चा सित चिउरा खाने ।  अण्डा तिर थुक निल्दै  उर्दि अनुसारै खाँदै थिएँ ।  केहि बेर पछि  बैकुण्ठ बहादुर चन्द र रविलाल थापाहरु घोँडा चढेर आए र चौपारीमा बसे ।

खाई सके पछि  म उनिहरु बसेको ठाउँमा  चाल सुन्न पुगें । म  जाबोलाई केहि जस्तो नठानेर  उनिहरु आपसी  गफ गर्न थाले । बैकुण्ठबहादुरले तिन वटा सिक्रेटका पाकिट  निकाल्दै रविलाल लगायतलाई भने –‘सधै  यो याक चुरोट  जहाँ पायो  त्यही खान्न । सिडियो सम्मका मान्छे  संग मात्रै खान्चु । बिचारी  तहका मान्छेहरु संग  यो गैडा चुरोट खान्चु र  आफु एक्लै  भएको बेला  यो आशा चुरोट खान्चु । ’ त्यति बेला आशा चुरोट सबै भन्दा सस्तो थियो ।  आम मान्छेहरुले भुर्राको भुसाह खान्थे । उनिहरुको त्यो किफायतिपन अहिले पनि सम्झीन्छु ।

दुर्भाग्यवस मैले रविलाल थापाको अन्तरबार्ता लिन पाईन  तर बैकुण्ठबहादुर संग धेरै चोटी लिएँ । उहाँलाई गुमाईयो तर सम्झना ताजै छ । मोटर बाटो प्रतिको त्यो चिन्तन म कहिल्यै भुल्न सक्दिन । ब्यबस्था  ठिक थिएन होला तर ब्यक्ति ठिक थिए । उहाँको सम्मानमा तानसेन रिडी तम्घास सडकलाई ‘बैकुण्ठ मार्ग ’ नामकरण गरौं ।

(स्मृति :प्रेम सुनारको )